billabong sanctuary (koala vasthouden!) en na wat hapering millaa millaa falls (en nog meer falls)

Het vorige verhaaltje eindigde met dat we nog niet zo goed wisten wat we de volgende dag gingen doen. Wel/niet naar Hamilton Island. Maar aangezien we allebei wat wat verbrand waren, besloten we dat nog een dag op zo’n boot misschien niet zo bevordelijk zou zijn voor ons huidje. Bovendien hadden we nog maar 3 volle dagen om 600 km te rijden voor we de 4e dag in Cairns de camper moesten inleveren. Hoeft niet persé ’s ochtends op die 4e dag maar t leek ons niet zo verstandig om het er dan op aan te laten komen. Het plan was om naar Mission Beach te gaan, 480 km rijden, waar mooie stranden zouden zijn en zelfs wat koraalriffen. Of we daar wat van mee konden pikken was de vraag, we zouden rond 16u aankomen en de volgende dag wilden we starten met een route uit de ANWB gids, langs de Artherton Tablelands waarvoor je volgens deze gids 2 dagen voor uit moest trekken. Maar op weg naar mission beach, na ong 200 km, kwamen we borden langs de weg tegen met daarop “Billabong sanctuary”. Dit was het dierentuintje waar de Nederlanders op de boot naar de Whitsundays het over hadden gehad, zij vonden die veel mooier dan Australia zoo, omdat het kleiner was en je met veel meer dieren op de foto kon. Alleen voor de koala’s en wombats etc moest je betalen, 18 dollar, wat meer dan in de Australia zoo maar daarvoor was de entree weer stukken goedkoper. We vonden het eigenlijk ook wel zonde van de dag om die helemaal ‘kapot te maken’ me alleen rijden want het wordt hier nog steeds al rond 18.20 u donker dus als we pas om 16u aankwamen was er niet veel meer wat we konden doen. Ook wilden we eigenlijk stiekem allebei nog hééél graag een koala vasthouden…. Dus besloten om toch het plan om te gooien. Nu ‘even’ naar de sanctuary, en misschien haalden we dan 18u (laatste inchecktijd voor vele campings) nog net in mission beach. Het was idd een veel kleiner dierentuintje, wel echt wat minder mooi. Kwam waarschijnlijk omdat het hier veel warmer is dus veel meer zandpaden en stof. Daarentegen was er zo ongeveer elke 30 minuten wel een ‘show’ waarbij er zeer interessante en uitgebreide info werd gegeven over de betreffende diersoort die aan de beurt was. Helaas zou de 2e ronde voor de koala pas om 16u zijn (de ochtendronde hadden we al lang gemist). We wilden het niet weer door de neus laten boren, dus dan toch maar langer blijven. Ook hadden we dit keer wel kangaroo voer gekocht om ze te kunnen voeren en aaien. We hebben eerst gezien hoe de krokodillen gevoerd werden, waarbij ze ze eerst wat ‘lekker maakten’ en fopten snel het vlees omhoog trokken zodat je goed kon horen met wat voor kracht die kaken op elkaar gaan. Je hoort een hele harde “plof”… Daarna was er een vogelshow.  Aan het eind was er een gekleurde lorikee waarmee je op de foto mocht. Toen werden de Dingo’s gevoerd. Ze lijken op honden maar zijn het zeker niet.Ze stammen waarschijnlijk af van de japanse wolf. Ze zijn veel slimmer dan honden. In sommige staten van Australie mag je met een licencie een dingo als huisdier hebben, in Queensland waar we nu zijn niet, je bent zelfs volgens een of andere oude wet verplicht om hem dood te schieten als hij op je erf komt hier. Dat doen ze gelukkig niet meer altijd. Met de dingo;s mochten we ook op de foto. Om de tijd te doden tot de wombat en de koala show aan de beurt was (waarbij je ook met ze mocht knuffelen), zijn we het kangaroo voer maar gaan opmaken (naja niet wij maar de kangaroos dan ;) ). Daarbij zagen we dat er 2 vrouwtjes waren met een joey in hun buidel! Echt zo schattig! En 1 van beide kwam er zelfs ook nog uit!

De wombat die voor de foto’s en het aaien werd gebruikt was in gevangenschap opgegroeid (zijn moeder was doodgereden aan de weg en hij had het overleefd inde buidel en was dus met flesvoeding grootgebracht en ‘weet’ dus niet eens dat hij een wombat is en laat zich (itt normale wombats) aaien en vasthouden etc. Mel en ik zijn samen met m op de foto gegaan, daarna was het dan eindelijk zo ver; we mochten een koala vasthouden. Wat een schatje! Zijn naam was Puzzle, het was de jongste in de sanctuary. Hij was pas een half jaar ‘uit de buidel’, wat betekent dat hij 1 jaar oud zou moeten zijn. Op de foto zie je wel hoe verliefd we zijn… :D

Daarna snel vaart maken, maar 18u gingen we natuurlijk zeker niet meer halen. Toch maar op zoek naar een free campsite onderweg. Hij zat wel nog iets verder dan mission beach, maar ik had weer een hotel gevonden waar je gratis achter mocht staan, als je tenminste een maaltijd of wat drankjes haalde in het restaurant. Keuken ging wel om 20u dicht… Nou dat gingen we misschien nog net halen! En ja hoor om 19.58 konden we onze bestelling nog net plaatsen. De meid die de bestelling aannam vond dat geen probleem maar uit de keuken hoorden we al wat gemopper ;). Een heerlijke steakburger en 2 biertjes (en een soort van australische versie van “stop politie”op de tv) verder naar t campertje gegaan en van 22u tot 7u als een roos geslapen. Het hotel in Mena Creek, bleek naast een natuurpark te liggen, met een waterval. Toen we daar even snel een kijkje wilden nemen, wilde i1 van de medewerkers van dit gecommercialiseerde park ons meteen een dagtour aansmeren… Het leek ons wel meevallen hoe spectaculair het was, alleen een hangende brug boven een waterval en een nagebouwd kasteel-ruine ding. Nu gingen we starten met die anwb route. We begonnen alleen met het eindpunt als beginpunt, maar zo moeilijk kon dat niet zijn dachten we, om de route andersom te rijden. Eerst nog even ‘stop politie’ van dichtbij meegemaakt, er was na ong 20min dat we onderweg waren een routinecontrole voor alcohol. Uiteraard blies mel een nette P van prima (s ochtends om half 10 lijkt t me wel fijn). Toen op weg naar onderdeel 1, Babinda Boulders, een rivier waarin reusachtig grote rotsblokken liggen waarlangs het water kronkelt en mooie vormen heeft weggeslepen uit de rotsen. In tegenstelling van wat de ANWB gids aangaf, mocht je er niet meer zwemmen omdat het erg glad was en het had al meerdere mensen het leven had gekost. Ook dit keer luisterde Mel braaf en bleef hij (wel vootbij de borden “warning DANGER” maar) aan deze kant van het water.  En dat terwijl er een groep jongelui op schoolreisje (denk ik) was, waarvan er een paar toch aan het klauteren gingen daar.  Wij gingen maar door naar de volgende bezienswaardigheid op de route, daar zou je hopelijk wel mogen zwemmen. Het waren de Josephine Falls. Het 1e bekken direct onder de waterval was weer verboden, maar de 2e mocht wel. Erg mooi! Wel weer superkoud water, alleen ik heb me eraan gewaagd. Net toen we bijna wegwilden, kwam die schoolklas er weer aan… Bah, alleen maar reden om snel door te gaan. Nu was de Tchupala waterval aan de beurt. Erg mooi, wat buldert dat water naar beneden zeg, als het van wat hoger valt (veel hoger dan bij de josephine falls). De route naar de onderkant van de waterval was afgesloten, de weg zou te gevaarlijk zijn door schade door wind en overstroming… Nou, zelfs ik vond het er nog wel begaanbaar uitzien dus zijn we stiekem toch naar beneden gegaan. Het werd verderop iets lastiger maar we zijn heelhuids naar beneden en weer omhoog geklauterd en hebben een heel mooi deel van de waterval gezien wat we anders hadden gemist. Op naar Millaa Millaa, waar we nodig moesten tanken. Je zou denken dat we na ons vorige spektakel wel hadden geleerd en op tijd zouden gaan tanken, maar in deze regio kan er tussen 100km rijden wel 10 cent per liter prijsverschil zitten en wij bleven knieperige Nederlanders. We waren net juist de allerduurste pomp tegengkomen toen de teller aangafdat we nog 90 km konden ongeveer. Het was ook lang niet zo heuvelachtig en millaa millaa lag 60 km verderop, met tussendoor nog wat kleine plaatsjes waar ze ook vaak (was onze ervaring) wel kleine pompjes hadden. Maar na die tchupala waterval begonnen we m toch wel wat te knijpen. De 2 dorpjes die we doorgekomen waren hadden geen pomp. We konden nog 60 km en we moesten nog ong 25 km. Maar ja hoor… de weg werd steeds heuveliger en hadden het bord met ‘beware of slow driving vehicles’ nog niet gezien of we stuitten op een grote vrachtwagen waarachter een auto met caravan zat. Nou, dat betekent nog langzamer rijden, en geen gebruik kunnen maken van de vaart van een bultje naar beneden. Bij de eerste inhaalmogelijkheid gaat tot woede (gevloek en getier over hoe &@$%*&#^@ kut caravanrijders wel niet zijn)van Melroj nu eerst die caravan inhalen, maar met zo’n traag tempo dat wij nog maar net ook die vrachtwagen konden inhalen, laat staan nog de caravan erbij. We zijn bijna boven op weer een heuveltje, als we voelen dat de auto begint te horten en stoten… KAKKKK nu is het toch echt zo ver, we komen te staan zonder diesel… We hadden wel een soort van verzekeringetje afgesloten bij de camper-verhuur, waarbij ze geen voorrijkosten berekenen als we pech krijgen en ze kwamen max 20 liter brengen. Maar… dan moet je wel bereik hebben om te kunnen bellen. Die oelewapper die ons die vodafone kaart verkocht had namelijk totaal géén gelijk, vodafone heeft hier echt bijna nergens bereik, alleen in grote steden. Dus… De eerste stilstandplaats rijdt mel nog voorbij maar daarna, net voordat er wegwerkzaamheden beginnen, zet hij m toch aan de kant. Want ik had geopperd dat we hen konden vragen ons te helpen. Mn hart bonkte toch wel erg hoor, want wat zouden we dan moeten??? Maar gelukkig stapte mel uit en sjokte (ik denk met lood in de schoenen) naar de wegwerkzaamheden toe. Ik zou wachten bij de camper. Even later komt ie als passagier van een werkverkeer-voertuig terug, ze wilden ons gelukkig helpen. Millaa millaa zou nog 10 km zijn. Of we een jerrycan hadden? Ehm nee. Hij op de walkietalkie omroepen of iemand er een had. Komt er terug; diesel of benzine?? Wij: ‘diesel”. Antwoord: “you’re lucky mate”. Bleek er een watersproei-wagen nog erg dicht in de buurt te zijn, die diesel in zijn eigen tank had en een pompje aan boord dat via de accu van die andere auto waar we nu in zaten kon worden aangezet. We kregen de tank 1/4e gevuld en hoefden ze maar 15 dollar te betalen. (waarschijnlijk steken ze dat in eigen zak omdat de diesel op kosten van de baas is, maar dat zou ons echt een worst zijn! Wat waren wij ze dankbaar. We zeiden al meteen in het begin: “stupid tourist again right?” En de man zei: ‘I’m saying nothing…”. Maar goed stomme tourist of niet wij konden weer 170 km volgens de teller dus 70 km int eggie. Nogmaals hartelijk bedankt en toch maar gewoon de route verder gevolgd, eerst naar een biologisch zuivelboerderijtje in een klein dorpje, waar we een beker super lekkere whitechocolate yoghurt met raspberry sauce op de bodem hebben gekocht. Daarna door (na tanken in millaa millaa bij een bejaarde vrouw die alleen cash accepteerde maar daarvan hadden we niet meer zo veel (en ze vroeg ook nog ns de hoofdprijs voor diesel) dus waarschijnlijk hadden we dan nog steeds een probleem gehad als we niet voor 15 dollar al een kwart tank hadden gekregen), naar de Millaa MIllaa Falls. Het was inmiddels 15u geweest en helaas stond de zon er niet zo mooi op. Het zou een fantastsich mooi watergordijn moeten geven, waar je recht onder kunt staan in het poeltje omdat er nauwelijks stroming is. Maar brr weer erg koud. En ja hoor, daar komt die bus met scholieren weer aan! Voordat die het fotomoment verpestten, moesten wij dus opschieten. Mel had er zeker de vaart niet in en de steentjes op de bodem deden m erg pijn aan zn voeten en t water was wel erg koud… Uiteindelijk zijn de foto’s dus niet zo fantastisch als gehoopt maar hebben we nog wel vermakelijk kunnen toekijken hoe elke meid uit die klas een foto moest hebben waarbij ze eerst naar voren moest buigen, met het haar in het water en dan bij 1-2-3 haar haar naar achter moest zwiepen waarbij de reisleider dan een foto maakt zodat het water zo mooi omhoog zwiert om het meisje heen… Internet staat vol met dit soort foto;’s (ik had van tevoren deze waterval al eens gegoogled en had al gezien dat dit hier blijkbaar traditie is)., Ik heb mel gesmeekt of ik dit ook mocht… haha nee hoor, deze traditie liet ik graag aan me voorbij gaan. Na de Millaa Millaa falls doorgereden naar de camping waar we nu zijn, in Lake Eacham. Er is hier gratis wifi bij de receptie en een klein winkeltje waar we bbqvlees hebben gekocht dat we in de camp kitchen op de bbq hebben gebraden. Melroj vindt het een behoorlijk hoog community gehalte hebben omdat er 3 tafels staan waar waar iedereen bij elkaar aanschuift en mensen aanbieden of je wat van hun linzen-brei wilt proeven ;). Ik denk dat het gewoon de gastvrijheid is die hier heel gewoon is. Campings zijn hier sowieso heel anders. Bij de meeste (vooral de wat kleinere) staan afwasmiddel, afwasborstel, toasters, waterkokers, kookstelletjes etc tot iedereens beschikking. En bij deze zelfs kookgerei en pannen en een magnetron. Zo meteen gaan we toch even in het ‘internet cafe’ zitten waar de wifi is om dit verhaal en de foto’s te uploaden en wellicht gaan we daarna nog een fikkie stoken met het hout dat we van een paar campings hiervoor nog overhadden. Ze hebben hier overigens een supermooie vogeltuin, waar de vogels die we zagen in de sanctuary gewoon in het wild voorkomen.

Morgen maken we de route vd tablelands af, en dan zaterdag moeten we de camper alweer inleveren! Op naar port douglas met onze huurauto. Op naar comfort, waar Mel erg naar uitkijkt :).