Fraser island en surfen in Agnes water.

Na onze indrukwekkende dag met de walvissen gingen we gister naar Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. Het is ontstaan na het verschuiven van de platen van werelddelen, waarna er zand is opgewaaid tot een grote bult van meer dan 100km2. Na al die miljoenen jaren is er zelfs een heel regenwoud op gaan groeien. We werden al om 7u opgehaald bij onze camping en terwijl we stonden te wachten kwam er nog een meid aan, die het plaatsje tegenover ons op de camping had met haar man/vriend. Ik had hen al wel horen praten en soms dacht ik iets te horen dat op Nederlands leek maar toch weer niet.. Deens? Zweeds? Ik wist t niet. Dus maar ff op z'n Engels vragen of zij ook naar fraser island gingen. Ze ze antwoordt in het Vlaams dat ze dat idd deden. Haha stond ik ff voor lul.. Zij hadden al wel door dat wij Nederlands waren. In de busrit naar de haven (zo'n 45min) met ze gekletst over hun ervaringen tot nu toe. Zij hadden al in Sydney de camper opgehaald en dat op 2 sept. Ze hadden er dus al heel wat meer km in hun wagentje opzitten dan wij. Ze waren nog aan het twijfelen of zij nog wilden walvisspotten, zij hadden alleen niet zo'n goede ervaring in Noorwegen gehad. Alleen heel ver in de verte een staart... We lieten ze ons filmpje zien en ze waren toch wel zo goed als om :).
In de bus hadden wij echter een lunchkaart gekregen en zij niet... Zij bleken niet de premium tour maar de normale (met een grotere bus met meer mensen erin) te hebben. We hebben ze na de overtocht met de boot dan ook niet meer gezien, maar t was toch zeker even leuk om Nederlands te kunnen praten, dan almaar Engels. Zoals gezegd, wij hadden de premium tour, waarbij we maar met 18 mensen in een 4wd-truck omgebouwd tot personenbusje op pad gingen. De eerste km was nog prima te doen. Er lag nog asfalt. Maar toen begon het stukje weg dat "the rollercoaster" heet. Onverhard zandpad vol heuvels en kuilen. Mel was gelukkig weer niet misselijk op de boot geweest, dit was een veerpont die erg rustig voer. Ennnn dit keer had hij wel de polsbandjes om die misselijkheid tegen zouden moeten gaan door op bepaalde drukpunten te drukken. Maar of hij dit ging overleven... En nee, hij wilde geen reispil die we nog van gister over hadden.. Naja we zouden wel zien. De tourguide, een jonge kerel van 31 jaar, wilde best wel even onderweg stoppen voor een kotsmomentje gelukkig, zei hij nadat hij vroeg of er mensen last hadden van reisziekte en ik aangaf dat Mel daar idd last van had. Haha wat een ritje zeg! Zonder gordel was je echt ongetwijfeld gelanceerd tot aan het plafond! We mochten trouwens om beurten voorin plaatsnemen als je wilde, in de cabine van de truck naast Simon, de gids die via een headset ons allen echt de oren van het hoofd lulde tijdens zijn rijkunsten: over het eiland (info zoals aan het begin van dit verhaaltje van mij, over het ontstaan van het eiland, over de natuur, het water, de bomen/bostypen, vogels, dingo's die er leven, maar ook over de aboriginals en over hoe de westerlingen in 270 jaar tijd een cultuur van duizenden jaren hebben kunnen "vermoorden". Van de meer dan 200 verschillende aboriginal talen die er waren (die niet eens zozeer allen op elkaar lijken, eerder zoals Engels en Duits dan zo dicht bij elkaar als Italiaans en Spaans), zijn er nu nog maar iets meer dan 30 over. Hij kon erg interssant vertellen. Hij had over allerlei dingen "a little research" gedaan, hij had immers tijd genoeg omdat hij geen vriendin had...(zijn woorden). Na een tochtje van zo'n 30 45minuten over die hobbelige zandwegen kwamen we aan bij het resort waar later op de dag er lunch zou zijn. Na een plaspauze gingen we op naar het tweede deel van de tocht, een ritje over het 125 km lange zandstrand. Ik was inmiddels voorin gekropen, erg mooi uitzicht over het strand! Her en der was het best spannend. Omdat het getij hoog was moesten we op een bepaald deel via wat "rotsen"een omweg maken. Deze rotsen bestaan trouwens niet uit steen (want het is immers een eiland waarvan de bodem helemaal bestaat uit zand) maar uit eeuwenoud samengeperste planten en bomenresten. Het heet coffeerock, omdat het het water zo bruin als koffie kan maken als het stilstaat. De tegenligger die we op ons tochtje naar boven over deze heuvel tegenkwamen kon echter nog niet zo goed autorijden.. Hij snapte niet dat je op weg naar boven voorrang hebt en dat de truck zo breed was dat we echt niet langs hem heen konden.. En toen moest hij dus in de achteruit, maar dat kon hij niet zo goed :). Simon vloekend en tierend gebaren waar die gast heen moest... Daar achter waren inmiddels ook weer 2 auto's aan het wachten op die man, die volgens mij nu vast klotsende oksels had :). Maar uiteindelijk alles goed gekomen en konden we door naar the pinnacles, een heilige plek voor de aboriginals meen ik, het waren een soort van kliffen van samengeperst zand, waar een deel van het zand helemaal rood was gekleurd door oxidatie. Daarna weer verder over strand richting een schipwrak dat in de jaren 30 is aangespoeld. Alleen het metalen frame is nog over.  Voordat we daar aankwamen kregen we echter de mogelijkheid om voor 75 dollar pp een rondvlucht boven het eiland te doen, waarbij je de meren, het regenwoud, en soms ook in zee schildpadden en walvissen of haaien zou kunnen zien. Omdat deze 2 dagen toch al duur zat waren hebben we het maar gedaan ;). Erg spectaculair. Het strand fungeert tegelijkertijd als snelweg voor auto's (80km/uur) als voor landingsbaan voor vliegtuigen (Het is de langste landingsbaan ter wereld; 125km, de hele kuststrook is geregistreerd als landingsbaan). Mel had het ook nog voor elkaar dar hij de Co-piloot mocht zijn, dus voorin. De foto's zullen wel laten zien hoe mooi het was. Ik heb nog 2 walvissen zien zwemmen, Mel niet dus is ook niet op de foto gekomen maar van boven ziet t er toch weer anders uit dan van de zijkant.
Het vliegtuig landde vervolgens bij het schipwrak, waar inmiddels ook de truck was aangekomen met alle andere mensen die niet gingen meevliegen. Je mocht het niet aanraken en mocht niet dichterbij dan 1 of 2 meter komen maar uiteraard liepen er zelfs mensen op... 
Toen begon de terugweg naar het resort voor de lunch, met als tussenstop nog Eli Creek, een beekje met heel helder, zoet water. Een wandeltochtje erlangs via een boardbalk (soort van flonders aan elkaar) naar een steiger waar we de schoenen uit hebben gedaan en via de Creek zijn teruggewaad naar de truck.
Tijdens de lunch zaten we toevallig aan de 'huwelijksreistafel', een Frans en een Italiaans stel van onze leeftijd. De rest vd groep bestond uit oudere, Australiërs. De Italianen spraken erg belabberd Engels, niet heel onverwachts, maar ze deden wel hun best. Ook zij waren allen van Sydney via brisbane naar Hervey bay gegaan en waren allemaal op weg naar cairns. Ze wilden ook beide misschien nog walviskijken en ook zij waren overtuigd na ons filmpje... We zouden haast geld voor onze promotie moeten vragen!;) na de lunch naar central station, het 'dorp' waar tot begin 1900 houthakkers met hun gezin woonden, nu verlaten. Er starten meerdere wandelroutes, waarvan wij een klein deel gemaakt hebben waarbij Simon weer een boel vertelde over de natuur.
De laatste plek die we aandeden was lake mckensey, een heel mooi zoet water meer, met super wit strand en blauw water. Na een thee/koffie moment in de truck terug, via uiteindelijk weer de rollercoaster naar de boot. 
We waren tegen half 7 terug op de camping maar hadden besloten dar we toch echt kilometers moesten maken om op tijd in cairns te zijn. Dus toch op weg, ondanks dat het hier wel wordt afgeraden omdat savonds veel kangaroos enzo worden aangereden, wat veel schade aan je camper geeft. Vooral rond de schemering schijnt dat veel voor te komen. De eerste kilometers waren wel spannend, maar we zagen echt niets dus zijn nog 2u doodgereden tot we ongeveer op de plek van bestemming waren, om 21.30u. Via de app die ik in het begin had gedownload hadden we namelijk gezien dat daar in de buurt een hotel/pub was waarachter een grasveld was waar je gratis je camper mocht neerzetten. Het bleek echter weer via een heel smal, en dit keer zelfs onverhard weggetje te moeten, waarbij de hele camper als een malle trilde. Het was echter echt een erg mooi gezicht, mooie bomen aan weers zijden, volle maan die scheen...We kwamen iets voor 22u aan, pub was net dicht, zei de medewerkster  die nog achter in de tuin was, Maar ff een biertje als take away mocht wel. 

Volgende dag 8u eruit, op naar Agnes water, waar ik van Rianne (nogmaals thnx!) had gehoord dat je daar de goedkoopste surfles van Australië kon krijgen:17dollar voor 3uurtjes. We kwamen toevallig net op tijd aan om 10.30u want de les die elke dag alleen om 10u start moest nog beginnen, vertelde de Nederlandse meid achter de kassa van de surfshop. Wisten we niet hoor, dat het 1x per dag maar kon, dus echt dikke mazzel. In kolonne naar de surfshack, waar 21man een wetsuit en een board moest ophalen en eerst op het droge wat oefenen en daarna voor t eggie. Best pittig hoor. Maar zowel Mel als ik hebben t voor elkaar gekregen om (iig even) te staan. De foto's zal ik een andere keer posten, we zijn nu ergens waar geen WiFi is.
We waren al rond 2u klaar, omgekleed, snel afgespoeld onder de half koude douches bij het strand en we wilden weer een flinke ruk maken. T liefst tot aan Mackay, 459 km verder. We kwamen er al snel achter dat dat weer niet haalbaar was dus om 18u op een reststop een restje spaghetti opgewarmd en nadat de schemering over was om 19u, doorgereden. had een roadhouse op de app gezien zo'n 90km verder maar zo'n 20 km ervoor, ook al was het inmiddels 20u geweest, zagen we opeens een paar kangaroos aan de rand vd weg staan, in de greppel.... Ooowww shit... De navigatie werkte ook ql totaal niet mee, die kon geen route erheen vinden zei hij... Toen we er zouden moeten zijn om en nabij konden we niets vinden! Mmmfff ik kneep en wel want elke 500 meter zagen we inmiddels dode aangereden kangaroos of wallaby's liggen.. Volgens de app zat er 28 km verderop nog een. Daar maar heen. Inmiddels ook borden langs de kant dat er ook overstekende koala's zouden kunnen zijn.. En ja hoor, ook daarvan 2 gespot in de berm, nog levend en niet aangereden gelukkig. Deze rustplekken konden we gelukkig wel vinden. Wel erg langzaam gereden de laatste 8 km, om nog genoeg te kunnen remmen mocht er wel een beest de weg op gaan. Gelukkig ging alles goed. T is 22.13u en morgen 7u eruit voor de volgende 160 km naar mackay en een nationaal park daar in de buurt. Wat we daar precies gaan doen en hoe de volgende dagen eruit zien staat nog niet helemaal vast. Maar dat kunnen jullie mooi de volgende keer lezen!